خاص روانى و اجتماعى مسلمانان در آن مقطع خاص زمانى و مشابه آن بوده است . نخست مىگويد : « به خاطر بياور هنگامى كه پروردگارت موسى را ندا كرد كه به سراغ آن قوم ستمگر برو » ( * ( وَإِذْ نادى رَبُّكَ مُوسى أَنِ ائْتِ الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) * ) . « همان قوم فرعون ، آيا آنها از ظلم و ستم و مخالفت فرمان پروردگار پرهيز نمىكنند » ( * ( قَوْمَ فِرْعَوْنَ أَ لا يَتَّقُونَ ) * ) . اين نكته قابل توجه است كه تنها صفتى را از فرعونيان كه بر آن تكيه كرده ظلم است و مىدانيم ظلم معنى جامع و گسترده اى دارد كه شرك يكى از مصاديق بارز آن است ، ( إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ - لقمان آيه 13 ) و استثمار و استعباد بنى اسرائيل با آن همه زجر و شكنجه نيز مصداق ديگرى از آن مىباشد ، از اين گذشته آنها با اعمال خلافشان قبل از هر كس بر خودشان ستم مىكردند ، و به اين ترتيب مىتوان هدف دعوت انبياء را در مبارزه با ظلم و ستم در تمام ابعاد خلاصه كرد ! . در اين هنگام موسى مشكلات عظيم خود را به پيشگاه پروردگار عرض مىكند و از او تقاضاى قوت و قدرت بيشتر براى تحمل اين رسالت عظيم مىنمايد : « عرض كرد پروردگارا ! من از آن بيم دارم كه مرا تكذيب كنند » ( * ( قالَ رَبِّ إِنِّي أَخافُ أَنْ يُكَذِّبُونِ ) * ) . و پيش از آنكه بتوانم رسالتم را به آخر برسانم با جار و جنجال و تكذيبهاى خود مرا از صحنه بيرون كنند ، و اين بار به مقصد نرسد . موسى ع در ذكر اين سخن كاملا حق داشت چرا كه فرعون و دار و دسته اش آن قدر مسلط بر اوضاع كشور مصر بودند كه احدى ياراى مخالفت با آنها را نداشت و هر گونه نغمه مخالفى را با شدت و بى رحمى سركوب مىكردند .